RECENSIES | cochon-bleu
jasje.png
 

RECENSIES

New Folk Sounds

Not blue
CD recensie

Wat moeten die vier zangers/muzikanten van Cochon Bleu veel naar liederen uit Québec, Acadie en Louisiana geluisterd hebben om te kunnen brengen wat op deze cd te horen is. Want het verrassende is wel dat die leuke heren niet uit Amerika of Canada komen, maar Groningers zijn. Zij hebben zich echter deze muziek en ook die bijzonder opvallende uitspraak van het Amerikaanse Frans zó eigen gemaakt, dat je bijna niet kunt geloven dat het mensen van hier zijn. De nu vierkoppige band (voorheen waren ze met vijf) bracht eind 2013 zijn zesde cd uit. Wat gekke Franse teksten die, op een paar uitzonderingen na, allemaal door henzelf geschreven werden op een gevarieerde muziek die sterk cajun klinkt. Comeaux le malheureux en Danse de la lune lijken zo uit Louisiana te komen. Op andere nummers lijkt het wel of La Bottine Souriante zijn koperblazers de bons heeft gegeven. Cochon Bleu klinkt net zo opgewekt als La Bottine Souriante. Alle vier de leden, drie gebroeders Gubbels en Jeroen de Jong die accordeon en Höfner bass speelt, zingen mee, afwisselend als lead vocal of als backing vocal. Die afwisseling in de zang maakt het geheel echt volks en feestelijk. Naast accordeon en drums worden akoestische, elektrische en slide gitaar, banjo en mandoline bespeeld. Af en toe ook wat in de cajunmuziek ‘ti fer’ (klein ijzer) genoemd wordt, hier gekend als triangel. Bij het beluisteren van, bijvoorbeeld, Lacassine Special, Parce que je t’ai dit of Perdu heb ik het nog moeilijk te geloven dat het echt wel Nederlanders zijn. Maar wat maakt het uit. Dit is prima muziek die je, beter dan welke medicatie ook, van een depressieve bui af kan helpen.

www.newfolksounds.nl

3voor12 Groningen

Not Blue

Recensie

Door de meerstemmigheid in de muziek en het plezier waarmee de muziek gebracht wordt, doet die in de uitvoering denken aan de Texaanse band The Gourds en aan De Kift. Tussendoor praten de heren de delen van het optreden met humor aan elkaar. Zogenaamd spontaan bedacht komen aan het einde ook de te downloaden 'bonus tracks' nog voorbij, waarbij het laatste nummer als enige in de set niet in het Frans, maar in het Engels wordt gezongen. Het is een mooie toegift, maar de feestfolk van de groep heeft daarvoor al voor de feeststemming gezorgd die bij de release van de nieuwe plaat gepast is. Het állerbeste is dan al voorbij gekomen.

volledige recensie

OOR

Eau
CD recensie

Nouveau Cajun
Tegenwoordig worden cajunburgers in Disneyland verkocht en hebben we dus ook geen gebrek aan gezellige cajunbandjes die onder het mom 'authentiek' de drankomzet verhogen. Maar Cochon Bleu - vijf jongens uit het hoge noorden van os land die zich Slow Joe, Kraai, Clu, Pigge en Droeze noemen - is van een geheel andere orde. Want wat zij op deze vierde plaat met het traditionele cajun-idioom uithalen, mag rustig uniek heten. Het wonderlijke is dat ze daarbij meestal in het verbasterde cajun-Frans zingen, zonder dat dit ook maar een moment aanmatigend of geforceerd overkomt. Ongedwongen mengen ze eigen liedjes met tamelijk radicale bewerkingen van oeroude traditionals (van pioniers als Amadee Ardoin). Waarbij de fiddles zijn vervangen door gitaren en mandolines en vooral de indringende slide-gitaar een glansrol vervult. Gehuld in een rauwe bonkende en jagende ritmiek en een atmosfeer die de geur van Louisiana-moerassen uitwasemt. Niet minder geslaagd blijken hun versies van Dear Doktor (Rolling Stones) en Loudon Wainwright III¹s Swimming Song (dat toch al eens lang niet misselijk door de zusters McCarrigle is vertolkt). Cochon Bleu is Neêrlands best bewaarde cajungeheim. Zelfs aanbevolen voor degenen die deze muziek boertig¹ vinden.

www.oor.nl

Altcountry.nl

Not Blue
CD recensie

De leukste cajunplaat van 2013 komt niet uit Louisiana, maar gewoon uit Groningen. , not blue. (eigen beheer) heet het ding en daarop trekt Cochon Bleu knap om het moeras van clichés heen waarin al zoveel na-apers zijn verdwenen. De band is het stadium van zo puur mogelijk als een echte cajunband willen spelen allang voorbij. Niks geen krampachtigheid hier, alles mag. Vijftien jaar ervaring hebben ze al, de broers Henk (gitaar, viool), Hette (gitaar, banjo) en André (drums) Gubbels en accordeonist Jeroen de Jong. Zingen doen ze in het Frans. Dat de uitspraak van de Groningers gekenmerkt wordt door nogal harde klanken is geen enkel bezwaar. Zo praten de cajuns in het zuiden van Amerika namelijk ook. Geen poging tot authenticiteit, gewoon een gegeven. Cochon Bleu creëert een fraai ruimtelijk geluid op Facile en scheurt met een elektrische gitaar door Eh ya ya. Het feestje eindigt met een triangel in Youpy youp. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het gebruik van een koebel.

www.altcountry.nl

KindaMuzik

Eau

CD-recensie

In Utrecht mag dan een alt.countryscene zijn ontstaan, in het Hoge Noorden van Nederland houden ze ook van traditionele Amerikaanse muziek. Niet die uit Texas, maar uit Louisiana, waar de Franse invloeden in de 19e eeuw voor cajun muziek hebben gezorgd. De vrolijke mix tussen accordeon, viool, banjo levert feestmuziek bij uitstek op. Iets wat de Groningers van Cochon Bleu als geen ander weten. Vol enthousiasme en passie hebben zij hun vierde langspeler volgespeeld met maar liefst 18 nummers. Iets te veel misschien, maar het tempo wordt immer hoog gehouden zodat van verveling geen sprake kan zijn. De vijf heren wisselen net zo makkelijk van instrumenten als dat de zang beurtelings gedaan wordt door Slow Joe, Kraai, Clu, Pigge of en Droeze. Het gros van de plaat bestaat uit traditionals die een geheel eigen bewerking krijgen - veel opgefokter van stijl en de Franse taal wordt ook van een nieuw dialect voorzien. De uitzonderingen in het Engels zijn de covers van Rolling Stones' 'Dead Doctor' en het prachtige 'Swimming Song' van Loudon Wainwright III. Het handjevol eigen composities passen goed in het geheel, maar moeten het op kwaliteit toch afleggen tegen de al beproefde nummers. Net als Stuurbaard Bakkebaard weet deze band een authentieke sound en een leuke gekheid uit te dragen, zonder dat daar een vervelende cabaretsmaak aan kleeft. Het plezier waarmee Eau gemaakt is laat geen luisteraar onberoerd. Dat hier een geweldige live-show aan verbonden moet zijn, kan haast niet anders. Cochon Bleu kan dus de koffers gaan pakken en zich naar het zuiden laten afzakken. Wij zullen er zijn.

www.kindamuzik.net

3voor12 Groningen

Coverstars

Recensie CD-resentatie

Cochon Bleu is een vrolijke vreemde eend in de Groninger bijt. Authentiek en breed gewaardeerd, waarbij de liefde voor de muziek voorop staat. Eigenlijk is de avond daar een treffend voorbeeld van. Cochon Bleu is het feestvarken maar de band laat ook de anderen stralen. Of zoals Bert Hadders het zong in zijn bijdrage De Poolse Bruid. "Ik was op zuik noar echte laifde". Die echte liefde heeft iedereen wel gevonden vanavond: de muziek.

volledige recensie

AltCountryForum

Not blue
CD recensie

ik ben behoorlijk geprikkeld. Er is zwaar noodweer voorspeld…op pakjesavond. Sinterklaas door weer en veel wind en zijn mijter goed vasthoudend moeten de zwarte pieten goed uitkijken niet van het dak af te waaien. Ik ben zwaar chagrijnig. En niet zo’n klein beetje ook. Ik draai het nieuwe album Not Blue van het Groningse kwartet Cochon Blue. Stilaan hun zesde plaat in negentien jaar. Kleurrijke muziek met een glimlach van Hette, Henk en Andre Gubbels en Jeroen de Jong op een bedje van humor en eigenzinnigheid, overgoten met viool, accordeon,triangel, banjo en meer uit het assortiment van een feestmuziekwinkel en tevens veel ruimte voor elektrische gitaren. Een aanschakeling van melancholie, olijkheid en melodieuze franstalige cajun en americana muziek. Hoofdzakelijk eigen repertoire, dat verhaalt onder meer over het verlaten van je ouderlijk  huis met je hond en verdwalen op straat (Wrouf Wrouf en Perdu), liefdesverdriet van een lanterfanter (Facile,PasComme ca) en ruzie tussen impressionistische schilders en fictieve personen (Youpy Youp). Als er iets direct opvalt aan deze plaat, dan is het wel het ongekende speelplezier en een overdosis aan energie van het viertal. Dansbare en mediumtempomuziek voor ranzige, donkere kroegen of ter verfraaiing van de festival line-up. Hette, Henk, Andre en Jeroen trekken mij uit mijn chagrijnig bui en brengen me met “Not Blue” genoeg zonneschijn voor een goed humeur. (Johan Schoenmakers)

www.altcountryforum.nl

File Under

Not blue
CD recensie

Als de kat van huis is dan dansen de muizen op tafel. Als Bert Hadders even geen begeleiders nodig heeft dan danst een deel van De Nozems op tafel. Al is dit wel weer wat kort door de bocht, want Cochon Bleu – De Nozems undercover als blauw varken – heeft al een lange staat van dienst. Het Groningse kwartet, voorheen was het een vijftal, brengt Cajun uit het land van Los Lobos aan de man, aangevuld met folk uit het land van The Pogues en dan met de poppy feel van Mano Negra. Alles Franstalig (hun website kent een Engelstalig vertaalgedeelte). Het is een album waar De Kraai, de Droeze, De Pigge en De Clu je helpen om al je zorgen te vergeten. Het merendeel van de vijftien liedjes op hun vierde album, Not Blue, met een totale lengte van net geen veertig minuten, is van eigen hand op een bewerkte tradional en geleende teksten na. Zover alleen maar positiviteit voor deze Groningers. Het enige wat ze ontbeert is een voorman met een sterke kenmerkende stem die net even wat extra brengt. Maar verder dus niets dan lof. Ik heb aan Cochon Bleu veel plezier beleefd en met zoonlief menig rondje door de kamer gedanst. Cochon Bleu mag ook buiten de Groningse grenzen gehoord worden. Zegt het voort: Dire selon la.

www.fileunder.nl

Ron Janssen

Eau
CD recensie

De Noord-Nederlandse groep Cochon Bleu hoort thuis in het rijtje cajun en zydeco-bands die Nederland rijk is. Deze muziekstromingen zijn zo breed te benaderen dat je gemakkelijk naar een eigen sound kan toewerken. Dat is ook wat dit kwintet doet. Ze proberen niet te klinken als een echte Louisiana band, maar gebruiken enkel die invloeden in hun eigen muziek. Het gevolg is dat je behoorlijk dansbare muziek krijgt met een persoonlijke boventoon. Ik zag de band twee jaar geleden op een festival en vond toen dat ze meer hadden van The Pogues. De eigenheid siert de groep. Eau werd in december 2002 opgenomen en in de tweede helft van het afgelopen jaar gelanceerd. De vijf heren hanteren bijnamen en maken op de hoes niet duidelijk wie nou welk instrument speelt. Dat is ook niet van belang. Wat wel heel duidelijk is, is de toch wel authentieke benadering waarmee ze muziek spelen. Als alle gekheid en de eigen inbreng wordt weggenomen blijft feitelijk de basis over die met een flinke ruis zou gaan lijken op heuse veldopnamen uit Louisiana. Veel eigen composities (bijna allemaal in het cajun-french) worden afgewisseld met traditionals, maar ook werk van onder andere The Stones (Dear Doctor). Al luisterend naar de CD vond ik vrij snel dat een nummer als Swimming Song van Loudon Wainwright III niet mocht ontbreken. Dit nummer staat daadwerkelijk op deze CD. Het enthousiasme waarmee deze heren muziek maken is goed en helder vastgelegd op Eau. De muziek gaat alle kanten op maar blijft mooi in balans. Het is zo'n zeldzame CD waarop heel veel verschillende dingen gebeuren die wel allemaal vanuit hetzelfde richtpunt worden afgeschoten. De discussie of dit nu wel of niet iets heeft te maken met de cajun- en zydecotraditie ga ik niet aan. Hier wordt gewoon goede muziek neergezet en de mannen blijven verrassen. Ik heb het vermoeden dat ze nog lang niet alles uit de kast hebben gehaald, maar hier ben ik voorlopig tevreden mee. En zo ook het blauwe varken op de hoes, dat vanonder een parasol van de zomerse klanken geniet.

www.downtowncajunband.nl

Altcountry.nl

Coverstars
CD recensie

Ter gelegenheid van het twintigjarig bestaan van Cochon Bleu nam de cajunband negen liedjes op van collega’s uit Groningen en omstreken. Op Cover Stars (eigen beheer) wordt Vot van Harry Niehof Fut. Van Gronings naar Fries. Liedjes van Bert Hadders en Herman Hagen ondergingen een Franse vertaalslag. Cochon Bleu bedacht ook een Franse tekst voor een punkinstrumental van The Fuckups: Estcequçatfaitdumalpapa (Doethetheelergpijnpapa). Van cajun met harde gitaren gaat het naar accordeonliedjes. The Genius van Lex Koopman doet het met akoestische gitaar en boenkende drums. De gebroeders Gubbels van Cochon Bleu coveren ook zichzelf. Medicine is namelijk een liedje dat ze in de jaren negentig al deden met de band Tympanic. Van stoner rock naar cajun is eigenlijk maar een kleine stap. Stories van Inge van Calkar krijgt mooie samenzang en op Rain Coming Down van Annemarie Coenders kruipt de band in de kostuums van The Band. Binnen een half uur is dan met Memory Lodge van Tiedo Groeneveld het feestje alweer voorbij. Cover Stars is verkrijgbaar op de website van Cochon Bleu.

www.altcountry.nl

OOR

It's All Coming Good
CD recensie

Cochon Bleu begon zich eigenlijk pas goed te laten gelden toen de zogenoemde zydecajun-rage in het Nederland van de jaren negentig al over zijn hoogtepunt heen was, wat overigens niet kon verhinderen dat er nog steeds diverse festivals rond deze Louisiaanse dansmuziek blijken plaats te vinden. Waar vaandeldrager Captain Gumbo na het semi-monumentale album Back À La Maison evenwel afgleed naar het niveau van een zieltogend amusementsorkestje, bleef het onverminderd geïnspireerde vijftal uit het hoge Noorden zich gestaag ontwikkelen. Bepaalden tot dusver naast de accordeon verder nog mandoline en in mindere mate elektrische gitaar het toch al verre van puristische groepsgeluid, ditmaal is het instrumentarium niet alleen verrijkt met de voor dit idioom eigenlijk onmisbare viool, maar maakt men ook verrassend vaak gebruik van de banjo, die buiten het bluegrassgenre nochtans zelden of nooit een rol van betekenis speelt. Zo overschrijdt Cochon Bleu op It’s All Coming Good avontuurlijk als altijd de grenzen van de cajunmuziek, zij het wonderlijk genoeg zonder in het wilde weg stijlbreuk te plegen, want alleen al door de verhalende teksten in het verbasterde Frans van de Acadiens doet dit vijfde album bedrieglijk authentiek aan. Van de knalhard gezongen opener over een corrupte burgemeester tot en met het weemoedig gekweelde afscheidsliedje zonder einde valt er op dit opnieuw fantasierijk gearrangeerde geheel geen oubollige noot te bespeuren. Geestige titel trouwens, It’s All Coming Good. (Geert Hendrickx)

www.oor.nl

Volkskrant

Relooké

CD recensie

 

Dubbel bewijs dat er een sterke muzikale verwantschap is tussen de delta van de Mississippi en die van de Rijn. De tweede cd van het noordelijke Swamp, en de derde van het Groningse Cochon Bleu onderstrepen het niveau van cajun en zydeco in Nederland.

www.volksrant.nl

Please reload